hibiscus Rok 1994/1995

Pierwszy rok działalności Uniwersytetu Trzeciego Wieku

Pomysł powstania UTW w Częstochowie powstał w 1991 roku. Propagatorami tej idei byli : dziekan Wydziału Pedagogicznego WSP dr Maria Juszczyk, prezydent Częstochowy dr inż.Tadeusz Wrona, naczelnik Wydziału Oświaty mgr Anna Pawlowska oraz emerytowana nauczycielka mgr Leokadia  Chrząstek.
18 listopada 1994 roku - to ważna data dla wielu ludzi będących w "trzecim wieku" .
W Częstochowie rozpoczął działalność 19. w kraju Uniwersytet Trzeciego Wieku.
O powstaniu UTW tak napisano na pierwszej stronie Kroniki UTW : " W dniu 18 listopada 1994 roku Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Częstochowie otwarła swoje  podwoje dla Uniwesytetu Trzeciego Wieku.Punktualnie o godz. 16.00 sala konferencyjna WSP wypelniła się gośćmi i słuchaczami UTW. Przybyli przedstawiciele prasy i radia. Chór studencki studiow dziennych, pod kierunkiem mgr Krzysztofa Pośpiecha wykonal Gaude Mater i hymn państwowy. Następnie JM Rektor prof. dr hab. Józef Świątek dokonał uroczystego otwarcia UTW przy Wydziale Pedagogicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Częstochowie. Mianował  Dziekan dr Marię Juszczyk kierownikiem UTW . Przewodniczącą Rady Samorządu Słuchaczy UTW została pani Leokadia Chrząstek.
Z okazji inauguracji UTW w Częstochowie  telegram z gratulacjami miedzy innymi przysłała pani prof. dr Halina Szwarc, twórczyni pierwszego w Polsce UTW i żarliwa propagatorka idei kształcenia ustawicznego.
Pierwsze zajęcia odbyły się 22 listopada. Odliczyli się wszyscy słuchacze w wieku od 30 do 84 roku. Raz w tygodniu odbywał się dwugodzinny wykład.Oprócz tego utworzono 10 zespołów tematycznych.
Od pierwszego roku działalności UTW dbano o przyjemne i mądre spędzenie wolnego czasu.
W czerwcu 1995 roku przedstawiciele naszego Uniwersytetu uczestniczyli w zorganizowanej w Warszawie konferencji naukowej. Była to okazja do pokazania dotychczasowych dokonań częstochowskiej uczelni.
Z ogromnym smutkiem słuchacze  kończyli rok akademicki 1994/1995. Studenckie życie rozpoczęte raz jeszcze, dawało przecież tyle radości.